Recensies

Een kort verslag – hielp met de verkoop van CD’s en kreeg van Dave het verzoek om de show te filmen. Toen ik vroeg welke liedjes gefilmd moesten worden, kreeg ik als antwoord, jij weet welke interessant zijn! Ook een kort fanclub meeting (3 man)! Samen met Regina en Jur kropen we binnen op de eerste rij en kregen eerst Dave solo met drie liedjes. Playlist van AL en Dave samen was:

Weer naar buiten rennen om de tafel te bemannen en na 20 minuten weer naar binnen.

Handen vol met video kamera, playlist opschrijven, Regina naast me swingend en mijn eigen mobiel opnemend. Oh ja, en overal meezingen.

Na afloop leuk gekletst met AL en Dave – AL roept de geluidstechnicus tevoorschijn met zijn hond en ik heb een gesprek gevoerd met een Border Terrier en zijn baas. Aansluitend een leuk onderonsje met Regina, Jur en AL – Jur had weer een van zijn toespraken klaar met toespelingen en tekst van Edward Lear en AL, maar geen publiek. Die houden we nog tegoed. Wel een leuk discussie over YOTC en hoe AL het ziet – zonder al de opsmuk van Alan Parsons productie, vindt AL het maar een middelmatig liedje. En hij wil dat mensen dat kunnen zien, dat ze door de rookgordijn kunnen kijken naar de tekst en de poëzie; vandaar al zijn opmerkingen over YOTC. We beloven eea van de website nog in het Engels te vertalen voor AL.

Leuk afscheid van zowel Dave en AL rond half twaalf – ze moesten nog door naar Keulen.

Jongens, bedankt voor drie bijzondere concerten. Mocht het me lukken om jullie in Duitsland te zien, dan meld ik me weer.

Barendrecht, 17 oktober 2008

Ik ben gisteren (17 Oktober 2008) samen met een ex-collega van mij naar het Al Stewart concert geweest in Het Kruispunt te Barendrecht. Een prima locatie want er is voldoende gratis parkeergelegenheid tegenover het Kruispunt en het theater zelf is modern en netjes. Op de website van het Kruispunt las ik dat Al als duo optrad met Dave Nachmanoff maar ik realiseerde me niet dat Al zonder band optrad en dat vond ik toch wel een beetje een teleurstelling. Vele nummers van Al vereisen een band met piano, percussie, elektrische gitaren en keyboards om de sfeer en intensiteit van de platen enigszins neer te zetten. Dave is een uitmuntend gitaar speler met een mooie stem, maar kan zich qua teksten en muziek niet meten met Al, al merkte ik wel dat hij zich enigszins heeft laten beïnvloeden. Ik verbaasde mij dat Al, al hoewel het alweer 30 jaar geleden is dat 'Year of the Cat' uitkwam, nog exact, en ik bedoel exact dezelfde stem heeft als toentertijd. Ik begrijp heel goed dat veel artiesten zich graag ontwikkelen en niet steeds weer de oude publiek favorieten willen spelen maar Al liet toch aardig wat nummers van 'Year of the Cat' horen. Zo vond ik 'Flying Sorcery' een nummer wat prima alleen met gitaren uitgevoerd kan worden. En zo ook 'On the Border', al mis je de sfeer toch wel die op de plaat weergegeven wordt. Tot mijn verbazing bracht Al ook 'Year of the Cat' ten gehore, al vond ik dat toch veels te veel missen door afwezigheid van de piano, elektrische gitaar en saxofoon, 'Merlin' vond ik dan weer een nummer wat prima met gitaar weergegeven kan worden, gezien het feit dat het studio nummer amper meer omvat dan gitaarspel. Verder waren er nog een paar uitstekende nummers die ik niet kende, en van 'Time Passages' werd geen enkel nummer ten gehore gebracht. Mijn favoriete nummer, ook van 'Year of the Cat', namelijk 'Broadway Hotel' werd niet opgevoerd en dat was wellicht maar goed ook, want geen gitaarspel kan die zingende viool vervangen, denk ik. Ook meende ik, aan de introductie die Al meestal geeft voordat hij een nummer begint, dat hij 'Roads to Moscow' ging spelen, maar het werd een ander nummer wat mij onbekend was. Alles op de keper genomen ben ik blij dat ik Al in het echt gezien heb en dat ik hem mijn 'Year of the Cat' CD heb laten tekenen. Maar ik vind toch dat de afwezigheid van een volledige band resulteert in een optreden wat niet kan tippen aan zijn albums.

In Barendrecht, modern theater, waren veel plaatsen verkocht. Het concert duurde van 20:20 tot 22:40 en begon met een voorprogramma Dave Nachmanoff. Het eerste nummer is van zijn laatste CD en deed me besluiten deze na afloop van het concert te kopen: erg mooi. Veel mensen hebben Al nog niet eerder live zien spelen blijkt uit een inventarisatie van Dave. Als Al Stewart zich bij hem voegt zijn de bekende elementen weer aanwezig. Regelmatige ongein en een lach van een van de heren, humoristische verhalen, grapjes, en de muziek zelf dus. In dit concert komen de Amerikaanse presidenten aan de orde. Al maakt immers altijd een CD in een verkiezingsjaar en ze merken op dat een goede president altijd wordt opgevolgd door een stompzinnige. Bij het liedje Like William McKinley merkt Al op dat George Bush een genie is vergeleken met William McKinley. Na een lang verhaal over de president zegt Al dat het eigenlijk maar een zinnetje is waar hij wordt genoemd. Year of the cat mondt uit in Wild things (het nummer is grijs gespeeld maar verplichte kost, dus kleden ze het altijd in met een ander intro of einde). Ook wordt een stukje van Led Zeppelin’s ‘Stairway To heaven’ gespeeld waarbij Al opmerkt dat het erg lijkt op Let It Grow van Eric Clapton (die dat ooit heeft toegegeven), waarbij Al droogjes zegt "One of them is in a lawsuit". Het eerste nummer van na de pauze is door Dave geschreven voor zijn zoon Django die deze dag jarig is (hij is genoemd "after the legendary guitarist, Django Reinhardt" schrijft Dave in zijn nieuwsbrief en dat heeft hij vandaag afgemaakt en speelt het dus voor het eerst omdat hij weg is op de verjaardag "Daddy has to do what he has to do". Bij Joe The Georgian vertelt Al opnieuw (net als bij de vorige toer) hoe hij een werelddanshit wilde maken, maar het verhaal is weer heel anders en erg vermakelijk: "It was Russian and top dance hits aren't". Compleet met Russisch dansje van Dave. Like William McKinley eindigt met een stukje Mona Lisa smiling, want dat lijkt er wel veel op. Het nummer Post World War Two Blues hebben ze nog nooit met elkaar gespeeld: deze tour kiezen ze iedere keer om 5 uur willekeurig zo'n nummer waar ze dan 3 uur de tijd hebben om het in te studeren.

Na afloop kunnen we zowel Al als Dave uitgebreid spreken. Ik merk op dat (A Child's View of) the Eisenhower Years al eerder als "Another face in the crowd" op collectors item CD's is uitgebracht, waarop Al zegt dat hij nooit tevreden was over het nummer tot hij het herschreef als the Eisenhower Years. Verder vraag ik hem of hij Lais kent, het Begische folk-pop damestrio dat naast Al een van mijn favorieten is. Hij kent ze niet, en repliceert dat ik Ys van Joanna Newsom moet gaan kopen (nee, niet eerst luisteren, direct kopen), want dat is de grootste componiste sinds Bob Dylan.

Een andere show dan Den Haag – een heus theater, met stoelen en en heel ander ambiance. Ik schat dat er rond de 250 mensen er waren maar Ellen had al een cijfer van 272 gehoord. De show begon pas rond 20.30 met een introductie door Ellen, die een goede inleiding gaf en dan begon Dave solo te spelen; hij speelde Glow of Midnight Sea, herinnert aan een vorig leven toen hij Doctor Dave heette en filosofieprofessor was, gevolgd door Descartes in Amsterdam en The Loyalist. Titels die AL waardig zijn. Al komt dan op de bühne en zet meteen House of Clocks in, waarna hij en Dave vragen om 10% meer van alles – geluid, gitaar maar niet meer verlichting. Flying Sorcery volgt, met een verhaal van AL over hoe hij pas een nieuwe CD maakt als er verkiezingen zijn in Amerika. Hij heeftveel tijd om te lezen, vanwege zijn beroep en denkt erover om een conceptalbum te maken over amerikaanse Presidenten – dus op naar The Eisenhower Years en dan kondigt AL een oud liedje aan (over oud zijn) en hoe hij graag een “old curmudgeon” wil zijn (krasse knar) want dan kan je je alles veroorloven. AL zingt Katherine of Oregon en zingt de laatste regel fout – “I’ll enjoy BEING Katherine of Oregon”, waarop Dave zich afvraagt of AL stiekem een travestiet is. Veel humor en een goed sfeer, maar AL en Dave vinden dat de nederlandse publiek erg stil blijven. On the Border volgt en dan zegt AL dat zijn catchphrase voor dit toernee is “Think like Barbara Tuckman(zijn favoriet geschiedkundige) and play like Eddie Cochrane”. Omdat Dave vindt dat AL elke dag iemand anders uit de geschiedenis is, wordt een toernee met AL vergeleken als een reis met Doctor Who. Night Train to Munich wordt gevolgd door Merlin’s Time en een verhaal over Robin Williams, de toenmalige drankebroer van AL, die een 3000 woord scriptie over Merlin had geschreven en waarover AL probeert een opsomming in een liedje van 2 minuten te maken. Post World War II Blues is de verrassing (1959 was a very strange time, a bad year for Labour and a good year for wine – mijn geboortejaar, dus een heel speciaal liedje voor mij) en daarna een pauze van 20 minuten.

In de pauze maak ik een praatje met Dave, Stefan en Ellen en de verkoop van CD’s en posters gaat door. Ik heb Ellen beloofd dat ik louter positief over haar zal schrijven – mensen zomaar op de bühne uitnodigen is in de oude folkclub traditie en ik heb Ellen de eerste keer in Eindhoven 5 of 6 jaar geleden zien optreden (toen AL Arnold Layne zong) – voor mij mag ze regelmatig de concerten opfleuren. Ellen, beloofd is beloofd en je hebt je steentje bijgedragen. Ik kletste ook met Harry en zijn vrouw, op (tournee)vakantie in Holland en oude vrienden van AL sinds 1975. Er bleken meer oude (muzikale) kennissen van AL aanwezig te zijn uit Engeland, dus AL vond het bijzonder leuk om deze mensen weer te zien.

Dave begon de 2e helft solo, speelde een liedje die hij speciaal voor de 1e verjaardag (vandaag 17/10) van zijn zoon Django had geschreven – A Dad’s gotta do? en daarna een lied van de CD Snapshot – Thing of Beauty. Without a Compass or a Map was zijn laatste solo liedje en dan kwam AL terug en zongen ze eerst Angry Bird en dan weer een presidentiële lied – Like William McKinley - van de nieuwe CD Sparks. Voorafgegaan door een hele verhaal over presidenten die goed en slecht waren. McKinley wordt afgesloten met één regel van Mona Lisa Talking. AL vertelt dat hij een lijst heeft met 21 liedjes die hij nooit met Dave heeft gespeeld, en ze proberen elke show eentje te leren – ze beginnen om 1700 uur het liedje te studeren en moeten het rond 2100 uur volledig kunnen spelen. Vanavond was dat Warren Gameliel Harding, nog een president maar nu een hele slechte. Vergeleken met Harding is George W.Bush een genie!! Hebzucht word bespeeld in Midas Shadow, en de seductie lied The Ear of the Night volgt. Deze wordt afgesloten met de inleiding van Smoke on the Water. YOTC moet gespeeld worden, met een prachtig solo van Dave. Mijn vriendin Melody was uit eten met kennissen in Den Haag en ik belde haar tijdens YOTC, opdat ze het kon beluisteren en aan haar tafelgenoten laten horen. Ook YOTC werd met een andere stuk muziek afgesloten – deze keer Wild Thing. Voor de toegift begonnen ze Stairway to Heaven te spelen maar dit werd uiteindelijk Joe the Georgian, compleet met russische dans van Dave. Ook een applaus voor de solo van Dave. De concert was om 22.40 uur afgelopen en eerst Dave, en later AL, kwamen naar buiten om op de foto te gaan met mensen en handtekeningen uit te delen. Leuk praatje met AL over al de woorden dat hij heeft geschreven (30000 in zijn liedjes) en hoe handig het is om ze regelmatig opnieuw te leren. Zo blijf je jong van geest.

De caravan trekt voort naar Dokkum zaterdagavond met een interview met een Groningse radiostation en dan zondagavond de laatste show in Nederland in Veenendaal. Ik hoop jullie in Veenendaal te zien – Dave heeft me gevraagd de verkooptafel van zijn CD’s te bemannen, dus zullen Stefan en ik de nederlandse deel van de 2008 toernee met veel lol afsluiten.

Den Haag, 15 oktober 2008

Leuk plek in Den Haag, kaartje opgehaald en door de beveiliging – moest wel vechten om mijn kaartje terug te krijgen. Dan naar de Kleine Zaal – ruimte voor hooguit 200 man met een klein balkonnetje en trap, en een bühne van 30 m2. Sprak uitvoerig met de Duitser die de CD’s en posters verkoopt maar zag geen bekende gezichten. Ik schat dat er rond de 120 – 140 mensen er waren – niet druk maar wel heel gezellig. Gelijk om 20.30 uur kwamen Al en Dave op en ze begonnen meteen met House of Clocks – een verandering van de al jaren bekende opener Flying Sorcerey, die als tweede aan de beurt was. Angry Bird volgde, leuk om meteen iets van de nieuwe CD te horen. Hierna speelden ze The Eisenhower Years, met info over het liedje zelf en, insbijzonder, ene Jimmy Jones. Bleek dat hij een paar succesnummers had, waaronder “Good Timing” – Al zong een stukje van deze hoge lied. Dan kwam On The Border – applaus omdat het een bekende was, en dan vertelde Al iets over de muzikale invloeden van Django Reinhardt - uiteraard volgde Night Train to Munich. Een seductieve liedje mocht volgen – Ear of the Night van de nieuwe CD – voornamelijk instrumentaal met een snelle, haast onbegrijpelijke stuk tekst(volgens Al) aan het eind van de muziek (volgens mij onderschat hij zijn fans!) Een verhaal over Spinal Tap, de film, die Al zegt maar 7 keer te hebben gezien en Dave beweert 58 keer te hebben doorgezeten. Eigenlijk vindt Al dat alle zangers die optreden, iets van Spinal Tap in zich moeten hebben. Dan een oude liedje – Merlins Time van 24 Carrots, een plaat dat Al half-half noemt – hij vindt 50% leuk en 50% niet leuk. Aansluitend een stukje muziek van de Beatles – ik denk She Loves You.

Gina in The Kings Road werd gespeeld – met een verhaal over hoe de muziek scene in London was in 1968. Goede rocknummer. Aansluitend noemt Al A Beach Full of Shells als een van zijn favoriete platen, waarop iemand vraagt “Wat is een plaat? Er wordt door Dave verteld dat Ringo Starr heeft besloten geen handtekeningen meer te geven, omdat hij het te druk heeft. Al ziet een gaatje voor een vervalser om Ringo zijn handtekening na te maken en geld te verdienen. Nog een liedje over seductie – Broadway Hotel – volgt. Al noemt de naam Peter Frampton en zijn rare geluiden met een rietje, en daagt Dave uit om dezelfde geluiden met zijn gitaar te maken; Dave doet dit en vervolgt met Midas Shadow. Zeer leuk om dit weer te horen.

Met een korte pauze voor Al, Dave zingt solo twee van zijn liedjes – Candy, vol met metaforen, en eentje over filosofie , All too Human. Heel anders dan de werk met Al en toch hoorde ik elementen van bijv. Time Passages in Dave zijn liedjes. Later sprak ik met Dave hierover en hij had het zelf niet gemerkt, maar vertelde wel dat Al een van zijn belangrijke invloeden is geweest.

Al kwam terug, speelde de bekende stukje muziek uit de beginjaren 60 en vertelde dat, in het verleden, maar een persoon wist de naam van de groep te noemen. Echt standaard AL trivia, dus ik riep “The Stringalongs” en kreeg mijn 15 seconden roem!! Katherine of Oregon volgde. Al vertelde dat hij een oud liedje ging spelen, geschreven in 1921, die hij zo moest zingen van CBS (en haatte het zo), maar die hij later anders ging spelen en eigenlijk best leuk vond – Bedsitter Images, waar hij prompt de tweede couplet vergat – ondanks 4 pogingen en hulp van Dave, hij was het kwijt en moest verder met de derde couplet. Al hoopte dat niemand dit voor You Tube had gefilmd.

Ineens begon Dave Princess Olivia in te zetten – Al keek hiervan op en erkende dat hij dit niet had verwacht – toch kregen we een goede versie, goed rockend en compleet. Voor straf moest Dave hierna Joe The Georgian spelen, waarop Dave eerst een russische dans gaf, met zijn gitaar achter zijn hoofd, nog steeds spelend. Er was een verhaal en opmerking dat velen, zo niet alle liedjes van Al ergens iets met Stalin te maken hebben. Dave noemde Princess Olivia “Stalin in Drag” . Joe the Georgian was de bekende poging om een dansliedje te maken en het lukte Al inderdaad om mensen in beweging te krijgen. Uiteraard YOTC werd gespeeld, en dan een stukje van een Beatles liedje. Na een korte stop werden er als toegift eerst mijn favoriet Hanno the Navigator gespeeld – voor mijn gevoel langzamer dan op de CD maar toch een meezinger. Er werd afgesloten met End of the Day, zoals Al het noemt, de meest rustige liedje die hij heeft.

Wat me opviel is de lol die Dave en Al hadden; zij zijn goed ingespeeld op elkaar en Dave brengt de muziek zoals ik het graag hoor. Een prachtig kombinatie. Al ziet er nog fief uit, zijn haar is korter en hij houdt nog steeds van zijn muziek. Na afloop sprak ik met Dave en heel kort met Al. Ik had geen haast – ik ben vrijdag in Barendrecht en waarschijnlijk ook zondag in Veenendaal, en Dave vertelt me, dat ze zullen proberen wat andere liedjes te spelen. Dus als ik Antarctica wil horen, moet ik het maar vragen vrijdag. Ik vertelde Al dat mijn volgende nest Schotse Terriers beslist een Pointchester Radical Penguin zal bevatten (als opvolger van de dit jaar overleden Pointchester Zero She Flies.)

Amsterdam, 12 oktober 2008

Al, Ellen en Stefan (en achter de deur verstopt, Dave) verlaten Paradiso in Amsterdam.

Meer informatie over deze foto alsmede reacties zijn terug te vinden op de site van AT5

Roosendaal, 7 oktober 2008

Ambivalent om naar een optreden te gaan van een jeugdidool, die met het verstrijken van de jaren spijtig genoeg het heilige vuur niet meer weet aan te steken. De cd's Down In The Cellar en A Beach Full Of Shells vallen op door hun meligheid, alsof we de droesem van Al's wijn drinken bij een flauw haardvuurtje. Wellicht waren de verwachtingen te hoog gespannen, want de cd Between The Wars vormt het hoogtepunt in zijn omvangrijke oeuvre. Het interbellum wordt zowel in tekst als muziek bewonderenswaardig op dat album gerevitaliseerd. Met zijn nieuwe cd Sparks Of Ancient Light wakkert het historische vlammetje weer aan. Door de orkestraties komt het retrogevoel weer terug. Absoluut geen spijt gehad om Al en zijn begeleider Dave Nachmanoff aan het werk te zien.

Dave beet de spits af met voor en na de pauze een drietal songs. Uitstekende gitarist met een warme gitaarsound. Wellicht onbekendheid, maar de songs pakten me niet in het nekvel, op de song Descartes in Amsterdam na.

Al opende met het goed in het gehoor liggende House Of Clocks, als opener van het meten van de tijd. Al en Dave hadden er zin in en Al speelde royaal met woorden in een hoog tempo als (historische) toelichting op de songs. Al weet met name voor de pauze de liefhebber te raken. Hij neemt ons weer mee naar de paleizen in Versailles en het is niet verkeerd om met de zigeunergitarist uit de dertiger jaren, Django Reinhardt, in de trein naar München te stappen. Verrassend was de keuze op de song Life In Dark Water, uitstekend vertolkt met een voelbare vereenzaamde onderzeeërtragiek. Het ruggenmerg begon te branden. dit heb ik node gemist. Al vertelde na afloop, dat ze deze song, onderweg, op verzoek van een Italiaan, die speciaal voor hem naar Nederland was gekomen, geoefend hadden.

Hij maakte zijn woorden waar, dat hij bij elk optreden een aantal andere songs ten gehore zou brengen.

Na de pauze veel werk van Year Of The Cat en Sparks Of Ancient Light en andere songs dan bijvoorbeeld in Zaandam met Angry Bird en Hanno The Navigator. Midas Shadow kende een origineel arrangement met Dave op gitaar, wat Peter Frampton met mondstuk deed. hiervoor kreeg Dave een warm applaus van de voor een derde gevulde grote zaal.

Waren er minpunten. Helaas de afsluiter Year Of The Cat. Al noemde dit ooit: That boring old song. Hij had deze song gemixt met gitaarfragmenten van Marvin Gaye's I heard it through the grapevine. En net als in Hanno The Navigator kwam een saai gekleed boerinneke met krullen op de proppen, die op de tamboerijn mocht slaan en op klompen zij-sluit-zijpasjes uitvoerde, waarbij menig kleuter zich voor zou schamen.

Als neuroot wikken en wegen om het fraaie 5 cd boek Just Yesterday.... aan te schaffen. 75 ballen, terwijl je alle songs al op cd bezit. Geen spijt om gisteren en het is geen Just Yesterday....De beurs is gecrasht.

Nijmegen, 5 oktober 2008

Het concert in Nijmegen was inderdaad zeer fraai, prima geluid, Al was goed bij stem en zag er voor zijn 64 jaar nog niet zo slecht uit. Ik vond het toch erg jammer dat hij enerzijds de hele avond klaagde over het feit dat mensen alleen Year of the Cat kennen en bekende nummers willen horen, terwijl hij anderzijds minder bekende verzoeknummers negeerde. Hij deed een keer net of hij ter plekke een verzoek inwilligde, In Brooklyn, maar dat was natuurlijk nep, hij speelt het nummer bij elk concert. Mijn verzoeken om Joe the Georgian, News from Spain te spelen werden met een grapje afgedaan, iemand vroeg om Clifton in the Rain maar nee hoor. Al had zijn setlist en wenste daar niet van af te wijken. Jammer, jammer. En wie was in vredesnaam de dame die daar met een roze pruik op tamboerijn stond te spelen? Een dame waar Al nog verplichtingen aan heeft?

Zaandam, 4 oktober 2008

Een gewijzigde en ge-update website, waarom? Gewoon omdat ik simpelweg genoten heb van het concert van gisterenavond. Misschien was het de uitgelaten stemming van Dave en Al, misschien was het hun enthousiasme of het nieuwe enorm verbeterde kapsel van Al. Ik weet het niet, maar het concert klonk leuk en de sfeer was goed. Dave vertelde mij na het concert dat hij bang was dat het publiek het niet zo leuk had gevonden omdat de zaal wat stil was. Ik geloof dat het publiek heeft genoten. Toegegeven, er zaten weer een aantal standaard elementen in zoals het verhaal over de billen van Yoko Ono. Maar er werd ook veel gelachen op het podium. Ik vond de interactie tussen Al en Dave leuk. Dave heeft zich tot nu toe altijd op het podium gedragen als echte begeleider, nu stonden ze er samen en speelden, praatten en lachten met elkaar. Al's inmiddels vaste begeleidster Ellen verscheen op het podium met rode pruik om te begeleiden bij Red Toupee.

Tournee 2006

Groningen is voor mij niet direct om de hoek en dus ook niet de meest voor de hand liggende plaats om naar een concert te gaan. Noodgedwongen - Utrecht bleek al snel uitverkocht te zijn - ben ik toch maar afgereisd naar het hoge noorden. De kleine zaal van theater De Oosterpoort zat al behoorlijk volgepakt toen ik (samen met Peter W.) binnenkwam. Ik had mijzelf voorgenomen - na het geweldige concert in The Barbican van afgelopen jaar - ik niet nog eens naar een concert van Al te gaan. Gelukkig ben ik op die mening teruggekomen. De sfeer was ontspannen, de muziek was goed en het publiek was enthousiast. Toegegeven, sommige van de inleidende verhalen heb ik al zo vaak gehoord dat ik ze bijna letterlijk kan uitschrijven. En Al is niet altijd even zuiver, noch qua gitaarspel noch qua stem. Begeleidend artiest Dave Nachmanoff is absoluut een goede zanger en gitarist. Hij is enorm gedreven en dat komt ook over op het publiek. Leuk om te luisteren naar Katherine of Groningen. Minder leuk om weer eens te moeten luisteren naar Year of the Cat. Volgens mij zit Al er niet op te wachten en het publiek ook niet (meer).

Verrassend was de keuze voor Palace of Versailles. Dat heb ik in al die jaren maar een keer live uitgevoerd gezien (bij Sonja's Goed Nieuws show, meen ik). En aangenaam verrast natuurlijk door zowel Merlin's Time als Midas Shadow - twee absolute favorieten. De afsluiting was passend en mooi.

Helaas hadden we geen tijd meer om nog even na te praten na het concert. Direct een sprint naar het station om de laatste trein te halen.

Utrecht 2 december 2006

Het voorbije weekend mocht ik eindelijk mijn allereerste Al Stewart-concert beleven. Eindelijk, want vooraleer het zover was moest ik eerst 2 kaartjes voor dit uitverkocht concert zien te bemachtigen. En dat viel niet mee!

Om te beginnen moet ik bekennen dat tot zowat 2 maanden geleden mijn Al Stewart-collectie zich beperkte tot 2 albums: Year Of The Cat en Time Passages.

Wel had ik al een aantal jaren geleden het idee opgevat om toch eens een concert van hem bij te wonen. Toen Al een paar jaar geleden concerteerde in Brussel kon ik door omstandigheden er niet bij zijn. Vorig jaar was Londen zowat de dichtste locatie om Al te zien. Gezien ik diezelfde maand al in Londen was voor Blondie was het financieel niet haalbaar om een 2e maal naar Londen af te reizen. Pas eind oktober dit jaar ontdekte ik dan dat Al optrad in Utrecht. Helaas was Utrecht inmiddels al sold-out (niet echt verwonderlijk gezien de vele fans en de beperkte capaciteit van de kleine zaal Vredenburg). Dan maar het internet afgezocht naar 2 kaartjes. Budgetticket bleek nog kaartjes te hebben, maar gezien de vele negatieve berichtgeving over deze ticketdoorverkoper besloot ik daar geen bestelling te plaatsen. Op Marktplaats waren er ook 2 aanbieders: eentje reageerde niet op mijn berichten, de andere deed dit wel maar wou – ondanks mijn aandringen – niet zijn/haar volledige naam & adres geven. Dit wekt uiteraard geen vertrouwen en dus moest ik ook deze mogelijkheid opgeven. Ondertussen had ik mijn collectie van Al Stewart al met talrijke CDs uitgebreid en was ik zo enthousiast over de kwaliteit van die albums dat mijn verlangen om een concert bij te wonen immens groot geworden was. Begin vorige week dan maar in al mijn wanhoop een zoekertje geplaatst op Marktplaats. Maar pas op vrijdagnamiddag, één dag voor het concert, kwam eindelijk dé bevrijdende mail : iemand uit Tilburg had één kaartje voor me. Dus zaterdagmorgen vroeg vertrokken omstreeks 6u30 richting Tilburg, omstreeks 8U45 had ik mijn ticket dan in de hand en vervolgens ging het richting Utrecht waar de bekende 2-jaarlijkse mega-platenbeurs plaats vond en waar ik de dag doorbracht. Aangezien een vriend mee gekomen was had ik nog één kaartje voor hem nodig, daarom zorgden we dat we al omstreeks 18U30 in Vredenburg waren. Terwijl ik me al vlakbij de trap richting concertzaal bevond moest mijn vriend buiten met een bordje “ticket gezocht” post vatten. Een weinig prettige ervaring want we gaan al jaren samen naar concerten. Helaas, een 2e ticket bemachtigen op die manier werd een flop. Inmiddels zat ik op de 2e rij, vlak in het midden. Ik kon het echt niet vatten dat ik zoveel geluk had om Al zo dichtbij te kunnen beleven.

Het eerste luik van het concert omvat 2 delen: de eerste 20 minuten kregen we een voorprogramma met Dave Nachmanoff solo, de volgende 40 minuten kregen we Al, begeleid op gitaar door Dave.

Track 1 : ??? Na het 1e nummer vertelt Dave dat hij afkomstig is van Californië, dat dit concert in Utrecht zijn 2e optreden in Nederland betreft, en dat hij in een vorig leven filosofie onderwees.

Track 2 : Descartes In Amsterdam: dit nummer is afkomstig van Dave’s debuutalbum Candy Shower; “Descartes In Amsterdam” is een schitterende song en is voor mij al een voldoende reden om deze CD te kopen (zie http://www.cdbaby.com/cd/nachmanoff4 ) en ik ben ervan overtuigd dat elke Al Stewart-fan dit nummer zal lusten!

Track 5 : The Loyalist: nà “Descartes” een song die zeker de moeite waard is om gehoord te worden!

Van dit eerste luik van Al’s concert, met 7 songs, heb ik het meest genoten. Qua songkeuze waren beide luiken zeker evenwaardig; in het eerste luik volgen de nummers elkaar nog min of meer ‘snel’ elkaar op, in het tweede luik gaat Al er nog meer op los vertellen waardoor de vaart wat uit het optreden raakt. Hoogtepunten van dit eerste luik zijn voor mij House Of Clocks, On the Border en Merlin’s Time.

Track 6 : House Of Clocks : een uitstekende opener en 1 van mijn favoriete Al-songs! Bekommerd of alles OK is vraagt Al aan het publiek “does it sound in tune?” en voegt er gekscherend aan toe “it doesn’t matter how it sounds to us, YOU are the only one to matter”. -vervolgens vraagt hij het publiek: “was I here before? I don’t remember”

Track 7 : Flying Sorcery: is niet echt een favoriet van me Al & Dave doen nà Flying Sorcery wat aan improvisatie met hun gitaar; Al omschrijft het als “dance music” en zet vervolgens “Soho” in.

Track 8 : Soho Needless To Say. Al meent in zijn eigen “Soho” een “hip hop beat” te herkennen of een “early rap”. Al brengt daarop schertsend een korte a capella rapversie (incl ‘motherfuckin’”) om dan te besluiten: “That song has more words than the entire album collection of The Bee Gees; and it’s only 3 minutes long. It explains a lot about what I do. I love words. I love language. But I live in a world that doesn’t”

Track 9 : On the Border. “On The Border” wordt ingeleid met prachtig opzwepend gitaarwerk; wanneer Al dan de zang inzet onthaalt het publiek hem op applaus.

Track 11 : Merlin’s Time. “Merlin’s Time” wordt door Al als volgt aangekondigd: “we’ll go back 4000 years to ancient Celtic Britain; you can do that for a songwriter, especially for me: all my songs are located in different historical periods & countries. I have this idea, it’s probably a romantic notion: if you are a songwriter: (a) never write a song about anything that anyone else has written about before (b) use at least one word that never appeared in a song before”. Maar Al voegt er onmiddellijk aan toe: “this is not the way how to become popular & succesfull”. Gelach in de zaal! Al vertelt verder dat er momenteel 9 verschillende nummers in de Amerikaanse top 10 staan met de titel “Hold On”. En hij besluit: ik weet hoe je een song maakt: noem de song gewoon “Hold On”. Opnieuw gelach in de zaal! Merlin’s Time is een fantastische song en wordt dan ook terecht bij de inzet op een kort applaus verwelkomd door het publiek.

Track 12 : Time Passages. Time Passages kondigde Al aan als “a song were I ignored my own rules. This is not about anything original.The song is really boring. About 20 years I didn’t played it. And then there was a TV program in America about the maffia and it was so insane to me that there could be a show about the maffia using an Al Stewart-song” (gelach in de zaal!). Voor Al was was het alsof men Snoop Doggy Dog liet de nationale hymne zingen, zo ervaarde hij dat. En toen hij dan een cheque ontving van de programmamakers dacht hij bij zichzelf: als deze song goed genoeg is voor zo’n succesvol programma en zijn kijkers, wel dan is die song goed genoeg voor mij ook! En zo komt het dat Time Passages terug in de set zit. Alvorens “Time Passages” te beginnen geeft rappenmaker Al nog het publiek de raad mee om tijdens de pauze een paar drankjes te consumeren omdat hij ontdekt heeft dat – als het publiek een paar grote biertjes nuttigt tijdens de pauze – de 2e helft zoveel beter klinkt!

Gelukkig was er de pauze! Immers, mijn vriend had noodgedwongen in de bar moeten de tijd doorbrengen. Dankzij de pauze én het feit dat toch nog een paar stoelen vrij gebleven waren kon hij toch nog de kleine concertzaal in en meegenieten van het 2e luik van Al’s concert! Oef!

In het 2e luik haalt Al enigszins de vaart uit het optreden door bijna voor en na elke song er stevig op los te kletsen. Gelukkig volgen er nog voldoende hoogtepunten om dit te compenseren. En dat zijn voor mij Gina in the Kings Road, Midas Shadow, Paint By Numbers, én Year Of The Cat.

Het 2e luik start met Dave Nachmanoff die een kleine improvisatie van Radar Love van Golden Earring ten beste geeft. Op zijn beurt doet Al een improvisatie van een nummer van Focus (geen idee welk precies). Maar benadrukt vervolgens wel dat de Nederlandse groep KAYAK zijn favoriete Nederlandse groep is. Meer bepaald hun album uit 1975 “Royal Bed Bouncer” is zijn favoriet Kayak-album en “Keep The Change” (van de LP/CD “Phantom Of The Night”) omschrijft hij als een fantastisch nummer (Al brengt een zinnertje acapella uit dit nummer) Al en Dave maken aldus duidelijk aan het publiek dat ze weten waarvoor Nederland musicaal staat.

Track 13 : Gina in the Kings Road. Al introduceert dit nummer als een nummer over de 1960-ies, meer bepaald de periode van toen groepen als Soft Machine en The Pink Floyd nog onbekend waren, dus nog voor “Arnold Layne”. Daarop brengt Al een stukje van dit PF-nummer (mét gitaar). Enthousiast reageert het publiek met “Go on, Al, go on!”. Waarop hij reageert met: “do you remember that one too? Wow, this is a pretty good audience. You must be pretty old.”. Al geeft verder nog een uitleg over de betekenis van het woord “naugahyde” (“difficult to explain” zegt hij zelf, dus ik ga mij er hier niet aan wagen om zijn uitleg te reconstrueren!) Mede dankzij de gedrevenheid van Dave die zorgde voor schitterende backing vocals al een eerste hoogtepunt in de 2e concerthelft; de song wordt afgesloten met “She Loves You (Yeh Yeh)” van the Beatles

Track 14 : Birdhouse in Your Soul. Al vertelt dat het concert in Utrecht het 25ste en tevens laatstse concert van deze tour (in Europa) is, en dat hij daarom vindt hij dat het moet kunnen om eens een nummer te brengen waarvan hij wel houdt maar zelf niet schreef. Het nummer is van de groep They Might Be Giants, een groep die hij beschouwd als de beste tekstschrijvers. Een cover moet inderdaad kunnen maar dergelijke cover maakte weinig indruk op mij: ik had hem (ook al omdat ik grote Pink Floyd/Roger Waters fan ben) liever Pink Floyd’s Arnold Layne dat hij even tervoren had ingezet volledig zien uitvoeren. Néé, voor mij hoefde “Birdhouse in Your Soul” helemaal niet, zeker niet gezien de rijke collectie eigen werk waaruit Al kan putten, en daarom vond ik dit het enige minpuntje van de avond.

Track 15 : Midas Shadow : mede door het gitaarwerk van de beide heren een écht kippevelmoment: adembenemend mooi ! Als ik 1 absoluut hoogtepunt van de avond moet kiezen dan kies ik voor deze live-versie van Midas Shadow. Moét je echt gehoord hebben!

Track 16 : Palace of Versailles. Door Al aangekondigd als ”a song about French revolutions: there has been lots of them: I guess 1789 is the big one, but my favourite one is 1968. This is also not a song George Michael would sing.” Zodra het nummer ingezet wordt ontstaat er een spontaan applaus in het publiek.

Track 17 : Paint By Numbers : derde hoogtepunt van de 2e set. Energiek, gedreven gebracht, meeslepende gitaren. Wow!

Track 18 : Almost Lucy is voor Al de aanleiding om een korte vergelijking te maken over hoe makkelijk/moeilijk je het al jonge onbekende artiest had in de jaren zestig (toen hij zijn carriere begon) en hoe dat nu eraan toe gaat. De huidige situatie voor nieuwe artiesten omschreef hij als volgt: “If your first single doesn’t sell, then it will be your last single”. Voor “Almost Lucy” doet hij een beroep op een Nederlands meisje dat tamboerijn speelt en tevens wat backing vocals. Haar naam was An Vandenbergh, althans zo meende ik te verstaan.

Track 19 : Year Of The Cat. Al laat het publiek weten nu vrij nerveus te zijn. Dit had te maken met de aanwezigheid van filmcamera’s. Die waren daar omdat deze live-uitvoering van YOTC in Utrecht zou gefilmd worden om uit te zenden in kader van de eindejaars TOP 2000 Aller Tijden. Al en Dave gingen over tot een vrij lange stemming-sessie van hun gitaren: zij wilden dat de uitvoering perfect was voor de opname. OK, we mogen dit nummer al zo vaak (tot vervelens toe?) gehoord hebben, toch vond ik het prima dat het in de set zat. Opnieuw zorgde het prachtige gitaarwerk ervoor dat dit puur genieten was! Hiervoor werd er trouwens geapplaudiseerd tijdens het nummer door het publiek. YOTC werd besloten met – corrigeer me als ik me vergis - een kort instrumentaal stukje van ELP’s Peter Gunn. Een verdiend applaus volgde.

Een laatste grapje wanneer Al terug op het podium komt : “It’s nice to be back in Utrecht!” Vervolgens laat hij weten deze mooie avond te willen besluiten met 2 rustige nummers.

Track 20 : End of the Day over een vrouw die haar huwelijk wil ontvluchten en om af te sluiten

Misschien nog even vermelden dat zowel voor als na het concert én tijdens de pauze ingetogen instrumentale versies te horen waren van Al’s nummers.

Na het optreden heb ik 3 CDs gekocht:
-> Beach Full Of Shells
-> 13 unreleased masters
-> Unreleased Masters Volume 3

Blijkbaar was er géén volume 2 te koop? Bestaat die CD? Wat staat erop? Er was trouwens ook nog een DVD van Al te koop.

Terwijl we gedurende gans het concert een relaxe Al te zien gekregen hadden, bijzonder goed gehumeurd, grapjes makend, had ik de indruk dat de signeersessie er net iets té veel aan was voor hem. Er stond een behoorlijk lange rij aan te schouwen. Toen het mijn beurt was en ik hem een paar vragen stelde was hij vrij kort van stof. Ik vertelde hem dat ik graag hem eens “Laughing Into 1939” live zou horen brengen en zo ook op de vraag om België aan te doen op de volgende tour antwoordde hij 2X kort met “Yes, I’ll do”.

Mijn besluit: het Al Stewart-concert was een unieke, onvergetelijke ervaring voor mij. Samen met de 2 concerten van Roger Waters (Pink Floyd) op Arrow Rock (NL) en Hyde Park (Londen, UK), en het concert van CLANNAD-zangeres Moya Brennan (Sleidinge, België) was dit 1 van de 3 topconcerten van het jaar voor mij. Gewoon fantastisch dat zijn unieke stem nog intakt gebleven is. Bij Al’s volgende toernee ben ik zeker er terug bij (en koop ik wel tijdig tickets). Ondertussen vul ik mijn Al Stewart-collectie verder aan want ik mis nog heel wat CDs!

Inderdaad was Utrecht uitverkocht - inclusief mensen buiten die vroegen of er nog kaartjes te koop waren. Dat betekent vast meer kans dat bij een volgende tour Nederland ook wel weer (uitgebreid?) aangedaan gaat worden.

Nar een prima voorprogramma van Dave Nachmanoff ("ik weet dat jullie voor Al gekomen zijn, maar fijn dat jullie ook naar mijn muziek willen luisteren") kwam Al erbij. Dave kende Al Stewarts vaste gitarist Peter White die er achter kwam dat hij precies in Al’s en zijn stijl kon spelen. Op aandringen van Peter werd hij door Al’s manager uitgenodigd auditie te doen, waar hij als 2e eindigde. Hij maakte toen zijn filosofie studie af maar werd later alsnog gevraagd Al te begeleiden. Daardoor werd het concert werkelijk sprankelend - naast het concert met Lauwrence Juber in Rotterdam naar ons idee het beste. Ook hier deed Dave het meeste moeilijke gitaarwerk, en dat deed ‘ie voortreffelijk. In de nu 5 bezochte Benelux concerten heb ik toch - in tegenstelling tot Regina- steeds andere verhalen gehoord en daarmee weet Al toch behoorlijk te entertainen. Na het zingen van Soho: "dit liedje duurt maar 3 minuten maar het bevat meer tekst dan het hele repertoire van de BeeGees". Voor Time Passages: "dit heb ik jaren niet gespeeld want ik vond het een saai liedje, maar het werd gekozen voor een populaire Amerikaanse maffia TV serie. Dus toen de cheque binnenkwam dacht ik, als het goed genoeg is voor al die TV kijkers is het ook wel goed genoeg voor mij".

Birdhouse in your Soul is een persoonlijke favoriet van Al, ("is het goed als ik iets van iemand anders speel?") En bij Almost Lucy werd een (semi professionele) Nederlandse zangeres- als ik het goed gehoord heb- Ellen Daniels- op het toneel gevraagd die tamboerijn speelde en een stukje achtergrondzang invulde. Leuk en verrassend.

Barbican 25 oktober 2005

Op 25 oktober 2005 heeft Al Stewart een speciaal concert gegeven ter ere van zijn 60e verjaardag. Het bleek meer dan een concert te zijn, een traktatie. Hieronder foto's van de mensen die meespeelden op deze unieke avond.

The Barbican is niet echt een inspirerende omgeving. Typisch zo'n Londons 70-er zaal die een hier en daar een beetje is opgeknapt, maar weinig succesvol. Neville stond er natuurlijk weer, met zijn tafeltjes met koopwaar ... Ik ben er even gaan kijken. Alleen posters, de nieuwe CD box en A Beach full ..., en Down in the .... Meer niet. Geen bootlegs, geen misterieus materiaal.

19.30 uur. Concert opent met Dave N. die vol overgave over de talenten van Al spreekt. Zingt twee liedjes. Al komt op; aangekondigd door niemand minder dan Neville in glim-jasje. Begint samen met Dave N. met zijn gebruikelijke concert invulling. En toen werd het ineens anders:

Peter White verschijnt. De kwaliteit neemt toe - de muziek klinkt weer Al(svanouds). Feest der herkenning. Ik geniet.

Vervolgens vertelt Al zijn gebruikelijke verhaal over Les Cousins. We worden verrast met een gastoptreden van Bert Jansch. Hij zingt - Al ondersteunt. Mooi.

Het groepje wordt aangevuld met percussie Pete Hamilton (singer/songwriter) en bas Mark Griffiths (The Shadows en Ian Matthews Southern Comfort) en ineens speelt Al met een complete band. Tja, als Time Passages en Midas Shadow gespeeld worden met Peter White op syntheziser - wat moet ik dan nog zeggen...

Al barst in een schaterlach uit als hij met Dave Nighttrain to Munich te snel inzet, waardoor Peter onvoorbereid als een gek probeert mee te spelen.

De band wordt vervolgens aangevuld met twee dames, Gabby Young en Mary Liskin (helaas geen foto van op internet). De complete band brengt Almost Lucy en Roads to Moscow ten gehore.

Natuurlijk wordt geeindigd met Year of the Cat maar dan wel met het schitterende intro van Peter. Een jolige toegift, Dave die een Russische dans uitvoert op Joe the Georgian met een gitaar op zijn rug "a-la-Jimmy Hendrix". Het laatste nummer is End of the Day.

22.30 uur. We verzamelen in de onpersoonlijke hal van the Barbican. Een enorme rij van geïnteresseerden voor een handtekening en een praatje met Al. Ik wil niet. Ik zonder mij af met een glaasje Scotch, mijmerend en nagenietend. Mijn eerste concert van Al was geweldig; met band, het laatste ook.

Ik koop een CD van Dave, een tribute met Al-nummers. Lekker rustig - past bij mij en mijn gemoedstoestand en laat de meute achter mij. Ook het rumoerige groepje "black shirts". Ze staan er vol overgave na te praten. Blij dat ik terug kan naar mijn hotel. Lopend door de straten van nachtelijk Londen denk ik aan al die jaren van Al-adoratie. Ik kon nooit naar Londen zonder een paar minuutjes te gaan zitten op een bankje op Soho-square ... "Soho I'm alone on your streets on a Friday evening, I've been here all of the day, I'm going nowhere with nowhere to go". En nu loop ik hier en ik weet het, Al heeft niets te maken met Al, maar met "Al-leen". Die somberheid en melancholie die ik zo herkende jaren geleden, heb ik niet meer. Al is een herinnering die ik wil ophalen als een mooie vakantiefoto waar je van wil nagenieten. Het past niet meer bij mijn heden. En nu "London, I am on your streets on a Tuesday evening, I just came here and I will leave tomorrow morning" is meer van toepassing.

Uiterst vermoeid (op de teruggreis nog een bommelding op het treinstation en direct door naar mijn werk) kijk ik terug op een voor mij zeer geslaagde missie. Zal ik dan eindelijk volwassen zijn geworden? Ik luister nog een keertje naar End of the Day. Mooi he, is het nou Peter die het zo mooi heeft gemaakt of Al? Ik zal het nooit weten. Ik weet in elk geval wel dat een solo concert van Al aan mij niet meer is besteed.

Regina

En hier is de playlist:

House of Clocks
In Brooklyn
Rain Barrel
Where Are They Now
Time Passages
Catherine Of Oregon
Soho
On The Border
Apple Cider Reconstitution
Midas Shadow
Somewhere in England
Nighttrain To Munich
Almost Lucy
Oh Carol
Roads To Moscow
Year of the Cat
Joe The Georgian
End Of The Day

Reacties Tournee 2002

Van 3 t/m 23 oktober 2002 heeft Al Stewart veertien optredens verzorgd door heel Nederland. De ervaringen van de bezoekers zijn wisselend. Hieronder treft u een aantal reacties die ik per e-mail ontving.

... Helaas had ik de indruk dat het grootste deel van het publiek een band had verwacht. Men reageerde behoorlijk lauw.

... wel zag ik dat Al ongeveer dezelfde songs bracht als in Amsterdam, dus weer geen enkel liedje van bv. Famous Last Words, een van mijn lievelings-cd's ...

... Allereerst wil ik zeggen dat ik bij volgens mij zijn eerste optreden was, nl. in Papendrecht en dat was geweldig. Hij kan natuurlijk naast goed zingen en waanzinnig gitaarspelen ook heel leuk vertellen. Was een geweldige avond.

... hij heeft veel fouten gemaakt en was totaal ontevreden over zijn eigen prestaties.

... mijn jeugdheld. Daar staat hij helemaal alleen met zijn gitaar op het podium. Ik durf haast niet meer adem te halen. Wat een schitterend concert.

... ja zeg, sorry hoor, ik smijt de kaartjes voor Eindhoven in de prullenbak. Ik ga niet nog eens een avond zitten luisteren hoe Al zijn eigen muziek loopt te molesteren!

... wat lief dat Al die dame liet meespelen, is dat zijn vrouw? Het moet wel een goede bekende zijn, want helaas is ze niet al te muzikaal...

... ik ben bij twee concerten aanwezig geweest en ik vind het jammer dat hij op beide avonden hetzelfde speelde. Ik ben blij dat ik niet nog meer kaartjes heb gekocht.

... waarom al die zelfspot? Er zijn toch genoeg mensen die naar hem komen luisteren?

3 oktober 2002 - Papendrecht Theater Willem

Al Stewart verschijnt op het podium, begroet het publiek met een simpel Hello en start zijn Dutch Tour 2002 met Flying Sorcery. Maar hoe, vraagt een uiterst relaxed overkomende Al zijn publiek, zal hij Papendrecht vertalen? Is het Pappenwater of Pappenditch of misschien wel Popeswater? De vraag wordt nooit echt beantwoord en Al vervolgt zijn optreden met Rumours Of War, Oh Samuel How You’ve Changed en On The Border. Waarna de tijd is gekomen voor Night Train To Munich, ‘een echte spysong where somebody in the restaurant car is watching you. Life In Dark Water behoeft speciale uitleg. Al verklaart geen grote liefhebber te zijn van doorsnee liefdesliedjes en het in zijn songs graag eens over iets heel anders te hebben. Bijvoorbeeld hoe eigenaardig het moet zijn om je leven te slijten op de bodem van de oceaan in een gestrande onderzeeer. En omdat de pauze bijna daar is, beeindigt Al het eerste gedeelte van de show ‘with his most complicated song of his own favourit record’, natuurlijk gaat het dan over Soho (Needless To Say) van de Past, Presence And Future. Voor de aanstaande pauze adviseert Al een ieder van ons alvast om wijn te bestellen, zolang deze tenminste niet in plastic glaasjes wordt geschonken.

Arnold Layne wordt ten tonele gevoerd direct na de stop van twintig minuten waarin ik de auteur bij de boekenstal in de hal aan zijn jasje trok. Waar blijven de CD’s die ik maanden geleden besteld, mister Neville? ‘Sorry, very sorry. Some problems with the production, we just returned everybody’s money.’ Eerst bestellijsten rondzenden en daarna de hele boel weer onafgehandeld terugsturen? Arnold Layne was niet de enige with a strange hobby. Het volgende nummer dan maar, van Al’s eerste album, uit een tijd waarin de muzikale mode dicteerde om de eenvoudigste boodschap te verpakken in een zo lyrisch mogelijke tekst. Wie behoefte heeft om het toilet te bezoeken, luidt de suggestie van Al, heeft daarvoor nu alle gelegenheid. Broadway Hotel wordt eveneens voorafgegaan door een Al Stewart suggestie : de romantische impact van deze song nodigt zeker uit om een idylle te starten met om het even welke buurman of buurvrouw in theaterzaal De Willem. Ik heb mijn sterke twijfels en niet alleen uit gewoonte. Links naast mij zit mijn zus, rechts van mij haar schoonmoeder. Veel nieuwe romances zijn er na afloop van de song niet opgebloeid, is mijn eerste indruk. Niet erg, Al’s anekdote voorafgaand aan de volgende drie songs vergoedt veel. Lang, lang geleden leurde Al met zijn liedjes in Amerika en ontmoette op een vliegveld ergens in Canada de man waar hij altijd naar op had gekeken, meester songwriter Leonard Cohen. Leonard stond te wachten in de hal van het vliegveld, Al sprak hem aan en liet hem de tekst lezen van het liedje dat hij pas geschreven had. Clifton In The Rain, spelde Leonard de titel enkele keren, yeah I like that. Al, bijzonder verguld, durfde nu zelfs een vraag aan Leonard te stellen. 'What was Leonard acturally waiting for?' Het antwoord van Leonard Cohen kwam met een diepe, donkere stem. ‘I’m waiting for Suzanne!’ Reggae uitvoering van Time Passages gevolgd door de wijnsong The Night That The Band Got The Wine. Clifton In The Rain wordt geplakt aan Small Fruit Song en alleen Laughing Into 1939 scheidt ons nog van Into The Grapevine als intro voor het laatste nummer van de avond, Year Of The Cat. Het nummer komt niet voor in de top zoveel van de bezoekers van deze site, blijf ik toch een beetje jammer vinden. Al vindt het gelukkig niet jammer om na het concert te komen signeren. ‘Just give me a few minutes and I’ll sign everything you want everywhere, I’ve got absolutely nothing better to do with my life.’

Na een daverend applaus, verschijnt Al nog een keer ten tonele. Did you have something in mind? Ja, dat had ik zeker maar een vrouw voorin is mij voor en schreeuwt Antarctica. You shouted and so you shall have it, reageert Al en speelt er direct op los.

Het allerlaatste nummer van de avond, The Candidate, wordt door Al aangekondigd als zijn minst populaire song. ‘But the great thing about writing a song that nobody likes is that you can play at the end of the show when you want everybody to disappear.’

Helemaal verdwijnen doe ik nog niet, want ik schuif aan in de wachtrij voor een handtekening in mijn limited edition exemplaar, nr 0638, van The True Life Adventures Of A Folk Rock Troubadour door Neville Judd. Nog een leuke anecdote, deze keer over Neville. Afgelopen zomer bracht ik een bezoekje aan huize Judd. Neville was op dat moment met zijn vriendin in Londen, wel praatte ik even in de tuin met pa Judd over het boek van zijn zoon. Great writing, complimenteerde ik zijn vader. ‘Yeah,’ kreeg ik als antwoord, ‘isn’t it amazing, he never wrote something before!’ Inmiddels ben ik aan de beurt om Al mijn boek te overhandigen. ‘Great show, Al, thanks very much. Did you met Regina yesterday?’ ‘Yeah, I did after the broadcasting.’ ‘Is she still going to take us to dinner in Eindhoven?’ ‘Yeah, she will. And there might be a change I will dine with you as well!’

1. Flying Sorcery - een verzoek nummer van een invalide meneer - maar ook Al zijn manier om lekker erin te komen.

8. Soho Needless to Say - uitleg over wat Soho was en hoeveel worden in deze liedje zitten.

9. Arnold Lane (jawel, de Pink Floyd lied !!) Al heeft het in de auto gehoord en dacht, dat zou leuk zijn. Hij heeft het helemaal van geheugen gedaan. Een van zijn psychedelische liedjes.

10. In Brooklyn - een andere psychedelische liedje. Verhaal over zijn bezoek aan de US en hoe ze hem naar Canada stuurde en daar ontmoette hij Leonard Cohen op Montreal vliegveld en liet LC zijn tekst voor In Brooklyn zien - commentaar was dat "Down on my knees in Brooklyn" heel leuk was. AL vroeg LC wat hij deed in Montreal Airport en LC antwoordde dat hij was "Waiting for Suzanne"

12. Time Passages - AL vertelt dat hij dit eigenlijk niet leuk vind en nooit speelt, maar vanavond was het een soort reggae versie en dat vond hij wel leuk.

13. The Night that the Band got the Wine - typische lange verhaal met verschillende facetten - Terry O'Shea, ierse miljoenair, een aardbeving en een "Love Story" bandje. Plug voor zijn wijnliefhebberij en wie heeft een fles wijn voor hem?

16. YOTC - intro via "I heard it thru the Grapevine" en exit ook. Veel applaus. Staande ovatie en dan terug voor de toegift. AL vraagt de zaal - wat moet hij spelen en onmiddelijk werd "Antarctica" geroepen. Dus:

4 oktober 2002 - Groningen Oosterpoort

Playlist, onder andere: Arnold Lane van Pink Floyd, On the Border, Year of the Cat, Soho, Sirens of Titan

7 oktober - Amsterdam - Nieuwe de la Mar

10 oktober 2002 - Haarlem Stadsschouwburg

Had er eigenlijk iemand geen persoonlijke, Haarlemse herinneringen aan eerdere ontmoetingen met de in Schotland geboren folkzanger Al Stewart? Anekdotes vlogen over en weer in de pauze gisteravond in de Haarlemse Stadsschouwburg; "Ik heb 'm nog gezien toen ...", "Hij heeft bij mijn broer nog ...", "Ik weet nog goed dat ...".

Al stewart heeft wat in Haarlem. Of beter gezegd: Haarlem heeft wat met Al Stewart, want de zanger zelf lijkt zijn verleden in deze stad allang vergeten. Begin jaren zeventig, jaren voor die ene werledhit Year Of The Cat gaf hij in het Electric Center aan de Bakenessergracht, op de plaats waar nu de slaaphoek van het Leger des Heils zit, een voor menigeen legendarisch optreden. Een jaar later refereerde hij aan zijn bezoek in het nummer Amsterdam: "Oh, I just cam back from Haarlem. On the very last day of Autumn". En hoeveel nummers met "Haarlem" in de tekst zijn er nou helemaal? Veelbelovend weetje vooraf: de setlists van concerten die de zanger eerder deze maand in Nederland gaf, laten zien dat Stewart Amsterdam tegenwoordig weer op zijn repertoire heeft staan.

Maar ach, de jaren zeventig zijn voorbij. Voor wie dat gemist heeft: zie Al Stewart opkomen. De typerende Afghaanse jas uit zijn beginjaren is allang met de voddenboer mee. En ook het scherp gesneden cremekleurige maatpak van de beroemde Year of the Cat-hoes is verdwenen. Ze hebben plaatsgemaakt voor een lullige bandplooibroek en Zeeman-overhemd, verpakking van een jolige, ietwat truttige mid-vijftiger met een voorliefde voor wijn.

Hij is alleen. Met zijn gitaar. Hij neemt de bezoeker mee in een tocht die een goed deel van zijn album-geschiedenis beslaat. Nummers als Soho, Broadway Hotel, In Brooklyn, almost Lucy, Laughing into 1939 en het onvermijdelijke Year of the Cat komen langs en een ieder mag zijn favoriet eruit pikken. Het zijn liedjes over liefde, veelal in een voor de zanger typerende historisch getinte setting. Stewart babbelt ze grappend en grollend aan elkaar met anekdotes die hij links en rechts uit zijn mouw schudt: over die blauwe maandag bij Yoko Ono in de band, over zijn bezoeken als broekie aan de vermaarde Londense club UFO en over de beangstigende schoonheid van zijn eerste grote liefde.

Al babbelt en babbelt tot je er de zenuwen van krijgt. Maar dat is 't niet alleen. Er is meer dat stoort. Al Stewart belijdt zijn liefde voor de gitaar namelijk vooral met gepiel. Ieder nummer wordt ter plekke voorzien van een nodeloos uitgesponnen intro. Een beetje zoals ooit boeken metgonnen met zo'n iets te grote, rijk gekrulde en versierde eerste letter. Waarom, vraag je je halverwege getergd af? De zanger heeft toch al iets met intro's, zo blijkt. Zijn optreden wordt althans gelardeerd met reeksen losse beginklanken van pop- en soulklassiekers. "Jullie willen Year of the Cat? Kijk, ik kan daar het intro van Marvin Gaye's I heard it through the grapevine aanvastknopen." De nostalgie zakt er spontaan van in je schoenen. Amsterdam? Uitgerekend in Haarlem slaat Stewart het nummer opnieuw over.

12 oktober 2002 - Lelystad Agora Theater

As promised, my review of what coiuld easily be Al's first concert under sea level two or so weeks ago. Sadly he didn't play any of his sea songs (or Amsterdam), any of which would have been appropriate.

Anyway, this is my first ASML concert review and my first Al concert for almost 30 years. – and I almost didn’t make it.

Living in Australia, while fabulous, doesn’t exactly make it easy to get to Al’s concerts. So when I discovered Al was on tour in the Netherlands at about the same time I was going to the Frankfurt Book Fair (something that should be a once in a lifetime experience – unfortunately it was my fifth, which is at least four too many) I was somewhat thrilled.

However until about two weeks beforehand it looked like I would be tied up with work and wouldn't be able to make a concert. Luckily I managed to wangle a visit to our agents in Holland for a day and flew into Amsterdam on Saturday 12th October so I could be "ready" and rested for a meeting on the Monday. And by a strange coincidence Al was playing in Lelystad, about 50 miles away, that night.

Sadly I had to work at the Fair in Frankfurt that morning and I booked a 5.30pm flight, scheduled to arrive at 6.40pm – cutting it very fine. I got a lift to Frankfurt airport in plenty of time from one of my colleagues (who was sentenced to another day and a half at the Fair) – almost enough time to catch an early flight. In fact had I lined up at the business class counter as usual (I’m a Gold Qantas frequent flier) I would have.

Sadly, Lufthansa isn’t a member of the same frequent flier alliance as Qantas so I dutifully queued with the plebs in the economy line for 20 minutes. On arriving at the counter the attendant told me I hadn’t needed to queue – I had a business class flight for that leg, and hadn’t realised. But too late to catch an earlier flight.

Luckily my flight arrived on schedule, my bag came out very quickly, and by 6.45 pm I was dashing to Hertz to pick up the car I’d booked.

Kim had very kindly put me in touch with the Dutch Al fan Club (thanks a lot Kim) and a very helpful lady, Regina Sluijter <abla@worldonline.nl> not only sent me very detailed directions to the theatre at Lelystad but also booked a ticket for me. Thank you very much indeed Regina.

It’s always fun to drive a manual gearshift when you’re used to an automatic, on the wrong side of the road in the dark in a country you’ve never visited before. However I fairly soon got used to it and by exceeding the 100kph speed limit by about 40kph I arrived at the theatre at about 7.45, 15 minutes before the concert started.

After picking up my ticket I went in and saw a dark-haired guy at a stand selling Al’s biography and assorted CDs. “Dr Judd, I resume”, quoth I (actually I said “you wouldn’t be Neville, would you?"). Recovering from the surprise of being addressed in perfect (well, reasonably so) English with a northern English/Aussie accent, Neville (for indeed ‘twas he) said “How did you know?”, before spotting my black ASML shirt.

Neville really is a very pleasant chap and we chatted happily as he sold me Al’s book (which I got him to sign), and I received a free CD ROM, another copy of DitC and I bought a copy of YoTC with a bonus track (Belsize Blues – never heard it before, and I love it).

The concert started on time at 8pm. I was second from the end in row two (thanks again Regina) in a two level theatre. The top level was shut, but the bottom level was almost full – I’d guess at least 500 people there. There was no support act, Al just came on, and I’ll now refer to my hastily scribbled notes, written in the dark.

Al looked great, and seemed to be having a wonderful time. He started with Flying Sorcery, of course, at the end of which he asked the crowd if he was pronouncing Lelystad ok (he was).

He said he had no real idea where he was, all he knew was that he was below sea level, and asked how much. When told 5 metres (Lelystad is on reclaimed land – apparently the engineer who reclaimed the land was called – wait for it – Lelystad) he asked if there was any chance of us being drowned during the concert. He said if there was he’d do a special song.

He introduced song two, Rumours of War, by saying he wrote it some time ago – in 1492 – and it had become topical again. He then went into a long tale of how, while the Dutch only went overseas to get rich the English went overseas to die and the English love someone who is a heroic failure. He described how Scott had been court-martialled before starting his expedition to the Antarctic, and not only was he beaten to it by Amundsen but died on the way back, ensuring he was the quintessential English hero for the next 50 years. In fact he said that’s why so many Englishmen died in the two world wars, trying to emulate Scott. He also discussed Shackleton before announcing thatthe following song (which was of course Antarctica) had nothing to do with any of this. This drew a big laugh - Al was on top form with his stories and the audience loved it, although he changed a few to make up for the fact their native language isn't English.

Next came a wonderful version of Samuel, then my notes are a bit scrawly, but at some stage he played snatches of Substitute (the Who), I think before On the Border, his fifth number. He explained the William Randolph Hearst connection before playing Marian the Chatelaine.

Life in Dark Water was next, then Al stated that the next song made absolutely no sense at all if your first language isn’t English, and not much if it is, and on into Soho - Needless to Say – word perfect.

He then announced that the “powers that be” had decreed there would be a 20 minute intermission, and that we would all enjoy the second half much more if we all went out and got drunk.

Amazingly, to assist with this it turned out all the tables in the foyer were packed with free – yes, free – booze – beer, wine and soft drinks. This was a surprise to Neville, for whom I collected a glass of white and a beer. Several Dutch fans came up and chatted to me – in fact, the Dutch people were friendly, they put up with me and they fed me (drinks).

Two beers later the concert recommenced, with Almost Lucy, Night Trian to Munich, preceded by parts of Eleanor Rigby, a Small Fruit Song/Clifton in the Rain, Timeless Skies, and then a real treat – Al’s version of the Syd Barret/Pink Floyd song “Arnold Layne”.

I had surreptitiously turned my mobile phone on and I called my brother, a keen Al fan who lives in Madrid, and without telling him who it was let him listen to the entire song. Quite an international connection – Al in the Netherlands, singing to my brother in Madrid via my mobile phone routed through Australia.

My notes were shaky by now – the beers (I took Al's advice and got a bit drunk) – so here’s the rest of the set list. Palace of Versailles, with one verse of Time Passages thrown in. Then Al said he was going to try something he hadn’t done for a while and he was sure we wouldn’t mind (I didn’t) before launching into a superb version of Terminal Eyes.

Al then asked if there was anything we’d like to hear. He ignored my shouts of “Feelings” and finished with Time Passages and YotC, preceded by bits of “I heard it through the grapevine”.

At some stage he played a tune that he said he remembered from his childhood, and in fact played an entire verse of it. He said he thought it was a hymn and he’d been playing bits of it all tour. Later I asked Neville about it and he said it was the first time Al had played an entire verse of it. In fact, it was a hymn, one we used to sing on Empire day, along with Jerusalem. It’s called “I vow to thee my country” and is my favourite hymn – I still know all the words to both verses – so it was a real treat for me.

Al came back for two encores, Waiting for Margeux and The Candidate. Prior to this he announced he’d be signing books and CDs after the show – he said he wished he had something better to do with his life, but he didn’t.

I’m biased, of course, because I love Al and I haven’t seen him for yonks, but his singing, guitar playing and storytelling were all fantastic and it was a magical night. I chatted to Neville while Al signed stuff, and went up last to get my book signed. Al asked what a black shirt was doing there and I explained I was from Australia via Frankfurt – and also told him the name of the hymn, and that it’s now used in the promos for the Rugby Union World Cup.

All in all a great night – I even managed to find my way straight to my hotel in the middle of Amsterdam without a map and wandered the red light area for two hours after midnight – but that’s another story.

14 oktober 2002 - Eindhoven Muziekcentrum

De groep verzamelde zich in Eetcafe Centraal, naast de Muziekcentrum - gevarieerd waren we zeker met Peter Overduin en Ria, Martin en Rene van Duitsland, Chris Hunter (de engelse nederlander), Regina Sluijter en haar zus Marjolein, Markus uit Duitsland, Jur uit de buurt van Eindhoven en Maarten uit Meppel, via België. Al zou erbijkomen om te eten maar dankzij de files was hi jvertraagd, dus we zijn met zijn tienen gaan eten. Ineens stond AL daar, alleen om goeden avond te wensen maar we hebben hem zover gekregen dat hij bij de piano ging zitten en het begin van YOTC ging spelen - voor ons!! We vroegen hem wat HIJ wilde spelen en hij beantwoorde - Jailhouse Rock. De ober had geen idee welke beroemdheid hij in zijn tent had gehad, maar kort daarna werd wel de originele YOTC op de muziekinstallatie van het cafe gespeeld. Wij waren al laatsten binnen - de deuren waren al gesloten - en AL begon gelijk. Volgens de centrum waren er iets van 390 plaatsen verkocht.

3. Sirens of Titan _ speciaal voor Maarten en Jur, want Maarten had het boek zojuist gekocht en aan Al alten zien in het café, dus AL speelde dit speciaal.

Dialogue - why are people here - come in to shelter from the rain, and oh yes, it must be Rod (Stewart). Dit heft AL ook nog eens uitgesproken met een Liverpool accent, a la John Lennon.

Dialogue - verhaal over folk clubs en de slechte zeemans liedjes die echte folkzangers moesten zingen. AL vond dat de echte clubs in 1967 maakten je hard en je kon alles aan - niet te vergelijken met heden waar men gelijk op MTV komt maar nooit tegenover keiharde toeschouwers komt te staan zoals vroeger.

8. Almost Lucy - AL krijgt assitentie van Ellen van den Berg,op tambourine; Al had Ellen net ontmoet in Haarlem, vroeg of ze kon tambourine spelen en ze mocht optreden.

dialogue/muziek - geschiedenis van muziek van jaren 50 naar de 60 en 70'er jaren. Korte impressie van Dylan en hij was van de periode waar je veel woorden moest gebruiken om een echte zanger te zijn.

10. Antarctica - AL zei dat hij graag iemand had mee laten spelen maar dat was niet gelukt.

11. Time Passages - Al probeert het elke keer anders te spelen maar vaak komt het uit als een reggae versie.

dialogue - finger-picking muziek - vraagt wie het herkent, blijkt door de Stringalongs te zijn gespeeld jaren geleden.

14. Ana Ng - een heel kleine versie maar hij heeft het gespeeld!! Volgens mij heeft niemand het herkend, maar toen vertelde hij dat het door They Might be Giants was geschreven en dat hij deze groep zeer leuk vind.

Naked Bottoms - Al heeft geld erin geinvesteerd maar nooit veel aan verdiend. Hij stat vermeld als co-producer enkreeg later een cheque voor GBP 100 van John Lennon. Dan vertelt hij over de huisband, Pink Floyd en hoe ze bepaalde liedjes in de achtergrond speelde. Zodoende heeft hij een jaar lang alleen maar de volgende lied gehoord.

dialogue - Pink Floyd werd later zeer bekend en verdienden bakken geld, en Yoko Ono ontmoette een andere gitaarspeler....

17. Jailhouse Rock - een klein deel daarvan maar speciaal naar aanleiding van ons verzoek in het cafe.

20. YOTC - Al probeert elke keer een andere intro te verzinnen, het lukt hem niet deze keer dus speelt hij het gelijk. uit via zijn versie van "I heard it thru the Grapevine"

Na afloop was er de gebruikelijke tekening en gesprekken, maar dan een speciale moment - AL kreeg een toespraak van Jur, die gemaakt was uit allerlei verschillende tektsten en titels van Al, een soort reis door zijn leven en hoe Jur als fan dat heeft ervaren. Applaus alom, wat foto's en dan afscheid van iedereen.

16 oktober 2002 - Leiden Stadsgehoorzaal

Al komt energiek het toneel op en begint meteen met een stevig nummer. De titel is mij niet bekend, maar steeds keert terug:

Al meldt dat hij vanwege nieuwe snaren regelmatig zal moeten stemmen en legt uit hoe hij probeert als een ‘band’ te spelen, door veel op lage snaren het slagwerk te imiteren.

Dan een toelichting over de Engelse neiging om ver weg te trekken en daar exotisch te sterven, hier toegespitst op Robert Scott, de poolreiziger die de race met Amundsen verloor, maar een succes werd door op de terugweg te sterven - had hij die (te) grote Schot maar opgegeten om te overleven. Dit alles ter inleiding op:

Dan begint hij een ballade met een mooie fingerpicking begeleiding over een meisje dat meer hield van de Ierse schrijver Samuel Beckett dan van mannen:

Vervolgens geeft Al een korte cursus songwriting: in de jaren ’50 had je genoeg aan 4 accoorden en 10 woorden, in de jaren ’70 10 accoorden en 1 woord, maar in de jaren ’60 moest je honderden woorden gebruiken, en dat geïllustreerd met enkele imitaties, waaronder natuurlijk Dylan. En Al is van de jaren ’60, dus

Dit wordt gevolgd door een erg mooi uitgevoerde song over leven op de bodem van de zee in een onderzeeër,

Daarna voert hij - ter verhoging van het folkgehalte - de Nederlandse tambourine-speelster Ellen ten tonele die hem energiek begeleidt bij

En dan introduceert hij Benito, die hem prachtig op klassieke gitaar ondersteunt met de sologitaarpartij bij

In de pauze blijkt iedereen heel enthousiast over de kwaliteit van het concert en dat zet Al voort met

[na een inleiding over de rol van ‘grandfather’s clocks’ voor het verdrijven van angst voor monsters]

dan wijst hij op het verschil van dit rustige publiek met het Texaanse, dat hij hiervoor meemaakte, en dat leidt tot het dooreengeweven spelen van twee typische luisterliedjes:

Na het verhaal dat hij in een L.A. lift ontdekte dat hij ook muzak blijkt te hebben geschreven, geeft Al weer hoe hij altijd worstelt met hoe hij een goede muzikale oplossing kan vinden voor

Hoe Al folk-rock zanger werd (‘Jimi Hendrix deed al elektrische gitaar’), en in 1967 filmproducer bij Yoko Ono in de club waar Soft Machine en Pink Floyd speelden als huisbands, in de tijd van de psychedelica:

De revolutie als constante in de Franse historie, van 1789 tot 1968 leidt Al tot

- Broadway Hotel (een liefdeslied voor de mensen voor wie dit concert een date is, maar neem anders je buur)

en via de intro van I heard it thru’ the Grapevine (‘er moet nog wat Tamla Motown in, maar niet teveel’) komt

De twee uur zijn omgevlogen, en Al heeft een boeiend en afwisselend concert gegeven, waarover de meeste mensen enthousiast zijn. Ikzelf miste alleen de heel oude liedjes, van Zero She Flies, bv., maar wat hij speelde was erg goed en fantastisch om naar te luisteren.

Een flinke groep fans blijft nog na voor de handtekeningsessie, waar Al nog zijn laatste energie in steekt.

Naar eerder gemopper op de website, was dit concert verrassend levendig. Of Al voelde zich [nu] goed, of hij heeft zich eerdere kritiek aangetrokken.

18 oktober 2002 - Cuijk Schouwburg

Vrijdag 18 oktober, begin van de avond, herfstvakantie en slecht weer: files! Via een andere route proberen we onze bestemming te bereiken. Nog een kilometer of tien. Dan dreigt het mis te gaan. Langzaam rijdend en stilstaand verkeer en het loopt al tegen achten. Misschien moeten we de eerste nummers aan ons voorbij laten gaan. Dan eindelijk de schouwburg: jas ophangen, plassen en de zaal in; geen tijd voor koffie, want we willen niets missen.

Een paar minuten later betreedt Al het podium; donker overhemd, iets te wijde, lichte broek, die ook wel wat korter had gekund. Gitaar aan de versterker en ‘An Acoustic Evening’ kan beginnen. Natuurlijk met Flying Sorcery. De hoge uithalen worden zoveel mogelijk vermeden. Dan de begroeting: “I’m not even beginning to try to pronounce the name of this town. What is it: Kwiek, Kuk, Keuk?” Warm, we zijn in Cuijk. Leuke schouwburg en zo’n kleine 300 toeschouwers, schat ik. Rumours of War en Antarctica volgen; het laatste nummer voorafgegaan door een verhandeling over de stomme Britten, die altijd ver afgelegen oorden willen ontdekken, als tweede aankomen en op de terugweg doodgaan. Zo ook Scott op Antarctica, maar daar gaat het nummer niet over. Wel over een onbeantwoorde liefde, net als het later gezongen Samuel, How You’ve Changed.

Voor de pauze verder nog Life in Dark Water, On the Border en Almost Lucy, het enige nummer uit mijn top vijf. Al vertelt onder een ongelukkig gesternte te zijn geboren, want mensen die in de sixties opgroeien, gebruiken heel veel woorden. Geen van zijn nummers bevat verhoudingsgewijs zoveel woorden als Soho (needless to say) en daarna is hij ook wel toe aan een pauze.

In de foyer probeert Neville Judd de door hem geschreven biografie over Al aan de man te brengen. Slechts 25 euro en dan krijg je Down in the Cellar er ook nog bij. Ik heb destijds meer dan het dubbele betaald, maar dan wel inclusief de CD-Rom met extra foto’s van Al. Volgens Neville behoren de problemen over de rechten van Al’s muziek met Miramar bijna tot het verleden. Hij verwacht dat binnen afzienbare tijd een aantal oude albums opnieuw kan worden uitgebracht. Mogelijk zelfs een stuk of tien!

Time Passages is het eerste nummer na de pauze. Het enige nieuwere nummer vanavond is House of Clocks. Dan mogen we verzoeknummers aanvragen: Lord Grenville, Amsterdam, Roads to Moscow en nog veel meer. Iemand roept Clifton in the rain en A small fruit song. Dat is niet slim, want dat speelt hij altijd. Als iemand Country Road roept, begint Al te lachen en meteen te spelen. Ik roep niets, want vorig jaar in Utrecht (Vredenburg) zei Al dat hij dat wat er geroepen werd allemaal niet ging spelen. Dat deed hij nu wel, te beginnen met Lord Grenville. Al durfde de uitdaging aan om het nummer na vijf jaar weer eens te spelen. Als hij de tekst niet meer wist, moest de aanvrager het maar overnemen. Dat bleek niet nodig, slechts één hapering. Waarschijnlijk tussendoor toch stiekem geoefend. Roads to Moscow ging vlekkeloos, maar vergde zoveel van zijn vingers, dat hij ze wat rust gunde door Year of the Cat ten gehore te brengen. Clifton in the rain/A small fruit song ontbrak natuurlijk niet en de toegiften waren Arnold Lane van Pink Floyd en The Candidate.

Jammer dat hij zo weinig zong van zijn nieuwere werk, met name van Between the Wars. Volgende keer toch maar wat roepen. Het was weer een fantastische avond. Vaak lange intro’s en outro’s, maar als je zo goed gitaar kunt spelen, wil je dat laten horen ook en terecht. Het is onbegrijpelijk waar iemand van 57 de energie en het enthousiasme vandaan haalt om avond aan avond op te treden. Er kan maar één conclusie worden getrokken: dit is zijn leven. Hij geniet ervan en wij ook!

Leuk concert, hoewel ik het wel erg jammer vond dat Al minder nummers speelde dan bij de andere concerten in Nederland. :(

Tournee 2008

Veenendaal, 19 oktober 2008

Barendrecht, 17 oktober 2008

Den Haag, 15 oktober 2008

Amsterdam, 12 oktober 2008

Roosendaal, 7 oktober 2008

Nijmegen, 5 oktober 2008

Zaandam, 4 oktober 2008

Tournee 2006

Utrecht 2 december 2006

Barbican 25 oktober 2005

Reacties Tournee 2002

3 oktober 2002 - Papendrecht Theater Willem

4 oktober 2002 - Groningen Oosterpoort

7 oktober - Amsterdam - Nieuwe de la Mar

10 oktober 2002 - Haarlem Stadsschouwburg

12 oktober 2002 - Lelystad Agora Theater

14 oktober 2002 - Eindhoven Muziekcentrum

16 oktober 2002 - Leiden Stadsgehoorzaal

18 oktober 2002 - Cuijk Schouwburg